De Naakte Waarheid ...

De Naakte Waarheid ...

Enige tijd geleden zag ik een aflevering van de laatste show met Julien Vreebos en Yann Arthus-Bertrand. Julien Vreebos was uitgenodigd om meer te vertellen over een project van en met dak- en thuislozen in Brussel (arme en rijke mensen samen laten koken en eten). Yann Arthus-Bertrand is een Franse fotograaf, journalist en ecoloog.  

Na een korte reportage over het project van Julien Vreebos en helicopterbeelden van de overstroming in Vlaanderen (14 -16/11/2010) werden volgende opmerkingen gemaakt (geen letterlijke weergave!):

  • “de beelden van de thuis- en daklozen zijn niet te scherp gemaakt – anders stoot dat kijkers af"
  • “die helicopterbeelden van die enorme overstroming geven een ander beeld, die overstroming krijgt zo zelfs een idyllisch karakter…”.

Wanneer televisiebeelden op een zodanige manier worden uitgezonden dat ze mensen niet raken dan scoren die beelden blijkbaar beter. Eigenlijk wordt op die manier afstand genomen van de werkelijkheid, wordt alles in een ander perspectief geplaatst. Er is behoud van een vorm van “controle”.

Overstromingen met een idyllisch karakter is een waarheid, een verbloemde waarheid. Een waarheid die de waarheid geweld aandoet. Een verbloemde waarheid raakt mensen niet in hun zijn. Een verbloemde waarheid geeft behoud van oppervlakkige controle. Blijkbaar hebben mensen daar behoefte aan.

Koppen bracht enige tijd terug een reportage over ADHD. Een Nederlandse psychiater schreef aan de lopende band Rilatine voor, zelfs in een gezin van 7 werd ieder gezinslid gediagnosticeerd als ADHD’er of ADD’er.  De stelling van de betreffende psychiater: “ach mensen die zich niet goed voelen, hebben recht op een diagnose en op medicatie”. Zo’n houding maakt mensen afhankelijk van medicatie met heel veel negatieve bijwerkingen en vooral die mensen hebben een diagnose, een etiket. En net over dat etiket, daar gaat het over. Elke mens moet kennelijk een etiket of stigma hebben of het ego van de mens “snapt” het niet meer. Of zoals in diezelfde reportage een psychologe stelde: “ik ben uit dit behandelingsinstituut gestapt want elk kind dat ik zag was niet normaal volgens de school, de lesgevers en dat was niet zo vrijwel elk kind was wel normaal.”

Kinderen “moeten”  van ’s ochtends vroeg toe ’s avonds laat stil zijn, stil zitten, doen ze dit niet dan krijgen ze het label ADHD en als ze wegdromen in de klas, net hetzelfde. Kinderen en actie gaan samen, kinderen en een dag stil zitten gaan niet samen. Op advies van leerkrachten dan maar neuropsychiaters bezoeken om de diagnose ADHD of zoiets te krijgen en het gedrag van het kind is dan “normaal”.

Dergelijke manier van handelen vind ik totaal niet ethisch, niet verantwoord en toch gebeurt het ook hier in ons land. Vrijwel elke dag kan je ergens lezen dat bepaalde ziektes nu “genetisch” zijn, meer informatie omtrent "hoe en wat genetisch" wordt niet gegeven. Geen DNA-onderzoekgegevens want dit wordt nog verder onderzocht, geen duiding over chromosomen of allelen want ook dit wordt nog onderzocht. Als er binnen een wetenschap naar waarheid wordt gezocht binnen die wetenschap, hoe kunnen dan nog niet volledig onderzochte hypotheses als waarheid gebracht worden? Ook dit is mensen op het verkeerde been zetten, valse hoop geven, … .  Voor meer van dit verwijs ik naar drs Ruud Coolen van Brakel (cfr blogitem “Iedereen aan een pil …”)

Blijkbaar hebben mensen een houvast nodig, vals of echt als het maar een houvast is. Toen ouders vroeger kinderen verboden om met nat haar rond te lopen omdat ze dan een verkoudheid zouden krijgen was dat zo voor die kinderen die nu grootouders zijn geworden. Verkoudheden zijn het gevolg van virussen!

Op het vlak van psychosomatische aandoeningen (depressie, burn-out, angst, spastisch colon, …) en zelfs op het vlak van organische aandoeningen is de manier waarop iemand in de wereld stond en staat, essentieel in het sturen van het genezingsproces. Iemand die met zijn voeten onbewust liever in het moeras van zelfmedelijden blijft steken, geneest niet want er is geen heling. En daar gaat al het bovenstaande eigenlijk over: “Wanneer mensen lijden aan één of andere psychosomatische aandoening dan hebben ze heel graag voor de buitenwereld een papiertje met een diagnose. Een diagnose die hun toestand van zijn rechtvaardigt en mits de nodige overbodige en vaak placebogene medicatie soms tijdelijk verbetert waarna ze opnieuw in een zelfde of andere psychosomatische aandoening vervallen en soms zelfs in een echte organische aandoening.”  Dit helpt niemand: noch de “zieke”, noch de maatschappij. Elly en Rikkert hadden in lang vervlogen tijden een liedje “sta op en wandel”, eigenlijk is dit ook nu aan de orde: “mens neem jouw verantwoordelijkheid op en werk aan jezelf, een pilletje zal de onderliggende patronen van een psychosomatische aandoening niet verhelpen enkel de bovenliggende symptomen wegsnijden”.

Ik ben opgegroeid in een gemeente met een parochie Sint-Martinus, verwijzend naar Martinus van Tours, juist ja die Sint-Maarten die zijn mantel in stukken sneed en deelde met de armen. Eigenlijk omfloerste hij de waarheid, hij gaf een deel van zijn mantel en de waarheid van armoede en naaktheid werd bedekt.

Dit brengt mij bij Jacob Ben Wolf Kranz (ca. 1740–1804) een Joods preker en exegeet die werd geboren in Dzyatlava in Wit-Rusland en die bij een groter publiek bekend staat als de Maggid (de preker) van Dubno. Jacob Kranz en zijn metafoor over waarheid:

"Parabel en waarheid"

Een rabbi die met geleerdheid en vernuft veel roem had vergaard, werd eens door een van zijn leerlingen gevraagd waarom hij de waarheid zo vaak met een vertelling omhulde. “Dat kan ik het best uitleggen met een vertelling,”zei hij.

“Eens was er een tijd dat de Waarheid zich zonder verhulling onder de mensen bewoog, zijn naam was alles wat hij droeg. Maar allen die de Waarheid ontmoetten, wendden zich van hem af, uit vrees of uit schaamte. Niemand heette hem welkom. Zo zwierf de Waarheid door de wereld, verstoten en door geen mens bemind. Op een zekere dag ontmoette hij Parabel, die blijmoedig voorbij wandelde, gekleed in de prachtigste gewaden. “Waarheid, hoe komt het dat je zo verdrietig kijkt?” vroeg Parabel. “Doordat ik zo oud ben, dat alle mensen mij mijden,” antwoordde Waarheid. “Onzin,” zei Parabel lachend. “Dat is de reden niet waarom mensen je uit de weg gaan. Hier, leen wat van mijn kleding en kijk dan eens wat er gebeurt. ”En zo trok Waarheid enkele van Parabels fraaie kleren aan en zie: overal waar hij kwam werd hij met open armen ontvangen.

De rabbi glimlachte en zei: “Want dit is de waarheid: mensen kunnen de naakte waarheid niet onder ogen zien; ze hebben hem liever in vermommingen.”

naar Jakob Kranz, Sprookjes van de Haskala - bron vertaling: onbekend

Als jij wil groeien, echt groeien van binnenuit, echt opnieuw verbonden zijn met jouw innerlijke bron, jouw innerlijke kracht, echt groeien voorbij jouw problemen, weet dan dat dit louter met ratio en denken niet mogelijk is.

Johan, 20/12/2010

All content ® Ulisis