Iedereen aan een pil... (11/10/2010)

Iedereen aan een pil...

Drs Ruud Coolen van Brakel, directeur van “Het Instituut voor Verantwoord Medicijngebruik” in Nederland, formuleert al enkele jaren heel kritische stellingen ten aanzien van de farmaceutische industrie. 

Vorige week was er in Amsterdam een congres over een groeiende trend in de gezondheidszorg: het commercialiseren van gezondheidsprobleempjes of -problemen of -verschijnselen. Een van de voorbeelden die gegeven werd, betrof mensen met een potentieel risicio (dus gewoon een mogelijkheid die eventueel een realiteit zou kunnen worden zonder enige zekerheid dat dit zo zal zijn…) op een psychotische aandoening. Een analoog voorbeeld betrof mensen met vreetbuiten. 

De stelling van Drs Ruud Coolen van Brakel is dat de diagnoses van “een mogelijkheid tot…” in de medische diagnostische handboeken terecht komen met als gevolg dat op termijn ook behandelingen zou kunnen “ontstaan” voor “een mogelijkheid tot…”.
Hoe kun je mensen behandelen tegen iets wat niet is? Is het zinvol om mensen te behandelen tegen een ziekte die ze eventueel zouden kunnen ontwikkelen? Is er sowieso een behandeling die werkzaam is (en niet louter placebogeen) tegen niet aanwezige ziekten die mogelijk ooit aanwezig zouden kunnen zijn? Is zoiets ethisch wel verantwoord? Wat met de gevolgen van een dergelijke diagnose: angst voor… iets wat niet is en misschien nooit zal komen, angstinductie dus of mensen in een overlevingspatroon brengen waarbij ze volledig afgesneden zijn van hun eigen innerlijke kracht… .

Dit is geneeskunde op zijn smalst: pure commercialisering. Vergeet ook niet dat er een techniek wordt ontwikkeld om het risico op het ontwikkelen van Alzheimer (dementie) te bepalen. Erg als jij dan één van de valse positieve bent, een hoge score haalt op de test om dementie te krijgen en dementieloos blijft tot op jouw sterfbed: hoeveel angst en onnodig lijden heb jij dan doorstaan?

Dit is geneeskunde op zijn breedst: pure angstinductie, mensen bang maken en daarna behandelen, ook met placebogene middelen (zoals de nieuwe generatie SSRI’s of Antidepressiva die niet werkzaam zijn tegen depressie echter wel heel veel nevenwerkingen hebben zoals verslaving aan de medicatie, verhoging van zelfmoordgedrag, agressief gedrag, en een enorm moeilijke ontwenning van de medicatie, …). Meer informatie omtrent placebo vind je bij onder andere Arthur K. Shapiro and Elaine Shapiro.

Geneeskunde is gebaseerd op het systeem: diagnose – behandeling – genezing.

Echter er worden steeds meer ziektes gecreëerd: De DSM IV bestaat al een decennium (voor info: zie Wikipedia) en is duidelijk aan herziening toe. De criteria om iemand als “lijdend”aan een ziekte (zoals borderline, depressie, …) te diagnosticeren worden steeds breder. (cfr Dr Daniel Carlat)
Als je vroeger aan x criteria moest voldoen om “het etiket” borderline, depressie, … te krijgen is nu de helft van die criteria (of minder dan de helft in veel gevallen) al voldoende om die diagnose… te krijgen.
Dit is de realiteit, dit is geen fictie. Mensen worden steeds meer en meer in een hoekje geduwd met het etiket van een stoornis: zowel psychische, psychosomatische, als lichamelijke.

De angst van Drs Ruud Coolen van Brakel is geen fictie maar een echte angst!
Ik verwijs naar de vele publicaties rond bvb ADHD: is ADHD wel een afwijking (vrijwel nooit is een neurofysiologisch probleem in de hersenen aan te tonen) en als het dan geen ADHD is dan wordt het wel ADD… .
Dan volgt de behandeling met bvb Rilatine met alle bijwerkingen als gevolg (lees de bijsluiter eens goed) en de genezing? Oei blijkbaar gaat de stelling diagnose –behandeling – genezing… niet op! Dit is sowieso het geval bij vrijwel alle psychosomatische aandoeningen en ook bij veel psychische en lichamelijke aandoeningen!

Drs Ruud Coolen van Brakel schetst trouwens nog een ander maatschappelijk probleem: farmaceutische bedrijven maken reclame voor verschijnselen zoals erectieproblemen, maagzuur, … . Eigenlijk wil de farmaceutische industrie dat mensen zich “bewust” worden dat ze ook een dergelijk probleem hebben en op die manier het systeem van diagnose – behandeling – genezing (zonder genezing?!) in gang zetten.

Volgens Drs Ruud Coolen van Brakel hebben mensen ook “schuld” aan dit fenomeen, mensen kunnen blijkbaar niet meer accepteren dat ze niet perfect zijn. Een verkoudheid, maagzuur, rimpels, hoofdpijn, … alles staat in de weg van de perfectie en wat in de weg staat van de perfectie moet kennelijk worden weggesneden. Wegsnijden van symptomen is een oppervlakkige methode die alleen bijdraagt bij het verder gedissocieerd worden en het steeds meer en meer afgesneden zijn van de eigen innerlijke sterkte. Dissociatie of het continu aanwezig zijn in een dominante ego-positie of een overlevingspatroon met een resem al dan niet geïnduceerde, psychosomatische aandoeningen tot gevolg.
Daarom is het noodzakelijk dat mensen voorbij die schuld gaan en uiteindelijk hun verantwoordelijkheid tegenover zichzelf opnemen.

Onze maatschappij drijft op het klasseren van mensen, mensen een etiket opkleven, … het is een egodominante maatschappij vol angst-, schaamte- en schuldinductie. Een model van de wereld dat mensen steeds verder van hun eigen wezen, hun eigen diepe kern, hun eigen innerlijke kracht drijft.

Niet alleen de klassieke geneeskunde speelt daar via o.a. de farmaceutische industrie gretig op in, sommige alternatieve therapieën ook. Ik viel vorige week bijna van mijn stoel toen ik hoorde van de Yoni-behandeling voor depressieve vagina’s. Initieel gaat het over een vorm van frigiditeit. Als een vrouw of een man een laag libido heeft, dan is dat zo. Dan heeft dat te maken met de manier van zijn, met de manier van in de wereld staan en dan is het belangrijk om na te gaan wat onderliggend, op symboolniveau betekenisvol aanwezig is.
Een depressieve vagina bestaat niet, is niet. Het is in dit geval een vrouw met een laag libido en waar dat laag libido symbool voor staat, signaal voor is… is essentieel. Blijkbaar houdt het dualisme van R. Descartes (scheiding lichaam – geest) nog steeds stand, alhoewel al uitvoerig bewezen is dat het monisme (éénheid geest – lichaam) het uitgangspunt dient te zijn (of het holisme in plaats van biologisch reductionisme).

Het is enkel door het werken op symboolniveau (cfr C.G. Jung) dat mensen opnieuw kunnen groeien tot een echte éénheid voorbij dissociatie, voorbij depressieve vagina’s en manisch-depressieve tenen, voorbij het streven naar uiterlijke perfectie, … . Groeien van binnenuit, groei als heling van binnenuit met blijvend resultaat! Wat niet kan gezegd worden van symptomatische of symptoom-wegsnijdende behandelingen – placebogene toestanden - … .

Als jij wil groeien, echt groeien van binnenuit, echt opnieuw verbonden zijn met jouw innerlijke bron, jouw innerlijke kracht, echt groeien voorbij jouw problemen, weet dan dat dit louter met ratio en denken niet mogelijk is.

Johan, 11/10/2010

All content ® Ulisis