Leven en beleven, mag dat nog?

Leven en beleven, mag dat nog?

Wat is normaal? Wat is niet normaal? Een objectief antwoord op die vraag is er niet. Iets is normaal wanneer het past in het referentiekader van iemand, voor een ander is datzelfde abnormaal omdat het niet past in zijn model van de wereld. Dit lijkt heel logisch en onschuldig echter dit is het helemaal niet.

De DSM (diagnostisch handboek van de psychiatrie) wordt drastisch herzien (nieuwe uitgave te verwachten in 2013). Het gaat niet alleen over het syndroom van Asperger dat kennelijk gaat verdwijnen en onder ASD zal vallen (Autism Spectrum Disorder), het gaat over veel meer. De nieuwe DSM is nog niet gepubliceerd en er worden al heel wat “problemen” gemeld:

-          Het groeperen van ziektebeelden onder één naam zou ertoe kunnen leiden dat mensen met een bepaalde psychische aandoening niet meer die diagnose krijgen en dus ook geen behandeling

-          Het is mogelijk dat bepaalde private zorgverzekeraars een diagnose als “depressie” niet meer voldoende zullen vinden en dus meer tests, diagnostische onderzoeken, … zullen eisen om de medicatie/therapie terug te betalen

-          … .

Wat is normaal? Wat is niet normaal? Als het gaat over psychische aandoeningen grijpen psychiaters terug naar de DSM 4. Echter hoe een mens zijn aandoening beleeft daar heeft niemand oren naar, dat staat niet vermeld in die DSM. Het enige wat telt is: diagnose – behandeling – genezing en (volgens mezelf!) met een groot vraagteken bij die genezing. We zien binnen 10 tot 20 jaar wel wat het voorschrijven van o.a. Rilatine zal teweeg gebracht hebben (mooi om zien zal het niet zijn!).

Ook bij niet-psychische aandoeningen, is de weg die van “diagnose – behandeling – genezing”.  Ook hier wordt voorbij gegaan aan het beleven van de aandoening (als die chronisch of acuut is speelt geen rol). Iedereen die ziek is, beleeft zijn aandoening op zijn of haar manier en die beleving beïnvloedt de genezing. Ook hier gaat de regel “diagnose – behandeling – genezing” niet op, echter oog hebben voor de manier waarop iemand in de wereld staat, zijn aandoening beleeft dat behoort niet tot de medische wereld dus: ‘laten vallen’. Het gevolg is dat de basisregel verandert naar “diagnose – behandeling – en we zien wel wat er gebeurt” . Als de patiënt een al te sterk afwijkend genezingsproces  vertoont, dan zou het wel kunnen dat de stelling van de arts wordt: “je moet er mee leren leven”, triestig maar helaas.

Elke aandoening, zelfs al is die louter organisch, heeft een psychische component, echter dat willen sommige artsen niet zien. Volgens hen is geneeskunde een wetenschap, wetenschap in de zin van pure wiskunde. Dit houdt in dat de persoon die een aandoening heeft “vergeten” wordt en er enkel oog is voor de aandoening op zich.

Wordt het te theoretisch? Even een voorbeeld: iemand heeft een acute aandoening , diagnose wordt gesteld - behandeling met later een  operatie wordt ingeleid. Weinigen van het medisch korps staan stil bij hoe iemand zich voelt bij die diagnose en voorstel van behandeling, welke impact dit heeft op iemand zijn leven. Voor het medisch korps is dit een routinekwestie echter niet voor de patiënt. Het leven van die persoon wordt op zijn kop gezet: operatie, medicatie, dieet, … en ga zo maar door.  De ingreep verloopt goed, patiënt doet wat hij “moet” echter er duiken nieuwe problemen op. Dus opnieuw ingrijpend onderzoek want: diagnose – behandeling –genezing als leidraad… . En juist, zo blijven ze bezig zonder stil te staan bij wat dit allemaal doet met de patiënt zelf.

Als die patiënt dan bij zijn behandelende of controlerende arts zaken vertelt en vermeldt die niet in het klassieke medische boekje van “diagnose – behandeling – genezing” staan, dan wordt dat niet in rekening gebracht, dat is niet relevant, dan overdrijft de patiënt of is het een plantrekker… . Neen, hier moeten we de rollen omdraaien want hier is de arts zijn wetenschappelijke kluts kwijt, hetgeen de patiënt vertelt, staat namelijk niet vermeld in de boekskes. Hoe een patiënt in de wereld staat op het moment van zijn aandoening beïnvloedt de genezing, van cruciaal belang dus en de arts weet niet hoe dit moet ingecalculeerd worden dus wordt het niet weerhouden.

Net dat cruciale, de manier van beleven (gaat het nu over diabetes, depressies, hartaandoeningen, … of over een simpele verkoudheid) daar heeft de geneeskunde geen oren naar. Er wordt blijvend gehandeld volgens het aloud model “diagnose – behandeling – genezing” waarvan iedereen nu toch zou moeten door hebben dat dit model niet klopt.

Het credo van alwetendheid van de westerse geneeskunde en van de westerse farmaceutica wordt ook toegepast op het domein van beleving. De mens met zijn geest, zijn psyché, zijn ziel of be-ziel-ing … lastig om daar mee te werken, dus vergeten maar.

Sceptisch zijn is één, zich afsluiten is iets totaal anders. Het credo van alwetendheid is enkel een geloof in alwetendheid, geloof zet aan tot macht, dominantie, dualisme, sociale uitsluiting…  .

Phillippe Courard (PS) staatssecretaris voor Personen met een handicap, vindt dat er teveel mensen zijn met een invaliditeitsuitkering (meerdere kranten op 22/06/2012). Wie vraagt het om invalide te worden?

Of zoals de statusupdate op facebook van Greet De Craemer (een update die ik deelde) aangeeft, ik citeer:

“Het is moeilijk uit te leggen aan iemand die er niets mee te maken heeft. Het is een dagelijkse innerlijke strijd, vechten tegen de pijn alle moed bijeenrapen om je dag door te komen elke dag opnieuw terwijl je er goed uitziet aan de buitenkant.
Voeg dit toe aan je status voor tenminste 1 uur als jij of iemand die je kent een onzichtbare ziekte heeft (COPD, PTSS, angst, bipolaire, depressie, diabetes type 1, lupus, fibromyalgie, MS, ME, artritis, EDS/HMS, kanker, hartkwalen, epilepsie, CSWS, ADHD, autisme, MD, Ziekte van Crohn of Colitis Ulcerosa, de Ziekte van Bechterew, etc.)
Nooit oordelen over wat je niet begrijpt!”

Laat de medische wereld nu ook stoppen met oordelen en veroordelen omdat iemand zijn aandoening op zijn eigen manier beleeft, elke mens is uniek, beleven ook. Mensen uitsluiten van zorg (een onderzoek dat ik leidde in 2006 bevestigde deze stijgende trend) is niet ethisch en staat haaks op de eed die artsen afleggen.

Laat de politieke wereld nu ook stoppen met het subsidiëren van banken, het plannen van megalomane projecten. De heroriëntatie naar zorg is nodig of moeten we de weg op van Griekenland waar gezondheidszorg door besparingen verdwijnt. Wat als op het kabinet Courard iemand aan chronische invaliderende aandoening gaat lijden, gaat de stelling dan nog opgaan dat er te veel invaliden zijn?

Laat mensen leven, laat mensen beleven ook als jij het niet kunt vatten. Want net daar gaat het om: een aandoening is als een symbool echter waarvoor het symbool staat weet enkel de persoon zelf en met weten bedoel ik niet het rationele weten wel het diepere weten.

Meer weten over “Leven vanuit jouw hart, beleven van ziekte, symbool en gesymboliseerde”: wel daarbij ondersteunen wij jou heel graag vanuit ons echte zijn en met bezieling, liefde, mededogen …

Johan, 25/09/2012

All content ® Ulisis